Diagnoza pedagogiczna (wg W. Okonia) to rozpoznanie jakiegoś zdarzenia czy sytuacji w celu zdobycia dokładnych informacji i przygotowanie do działań naprawczych.

Pełna diagnoza pedagogiczna opiera się na:
• obserwacji zachowań dziecka w sytuacjach zadaniowych i społecznych
• rozmowach z dzieckiem ( w miarę możliwości)
• wywiadach z rodzicami ( wywiad powinien zawierać interesujące nas pytania dotyczące dziecka, jego „historii” i funkcjonowania w rodzinie)
• analizy wytworów dziecka
• badaniach diagnostycznych np. testach
• szczegółowej i wnikliwej analizie dokumentów dziecka

Wszechstronna diagnoza powinna być:
• pozytywna, tzn. ujawniać nie tylko to, co okaleczone czy zaburzone, ale akcentować to, co jest siłą i mocną stroną dziecka,
• profilowa, tzn. umożliwiać dostrzeganie dziecka w złożoności danych o jego funkcjonowaniu psychofizycznym z możliwością prezentacji graficznej,
• rozwojowa, tzn. ujmować funkcjonowanie dziecka w jego „stawaniu się” – analizować dynamikę rozwojową ,określać, jakiego rodzaju zmiany rozwojowe stwierdza się w naturalnych warunkach edukacyjnych, a także pod wpływem zaplanowanych oddziaływań rehabilitacyjnych,
• kompleksowa, tzn. obejmować możliwie pełny zakres informacji o dziecku, jego procesach intelektualnych, emocjonalnych, percepcyjnych, wykonawczych, wrażliwości społecznej,
• ukierunkowująca proces wspomagania i korygowania rozwoju, tzn., że wskazania diagnostyczne służą konstruowaniu programów usprawniająco – korygujących rozwój dziecka,
• prognostyczna, tzn. pozwalać choć w zarysie, orientacyjnie przewidywać osiągnięcia dziecka w różnych zakresach jego funkcjonowania społecznego i szkolnego
• nieinwazyjna, tzn. nie stwarzać sztucznych sytuacji badawczych, ale wykorzystywać naturalne sytuacje procesu nauczania i z niego czerpać informacje o dziecku

Diagnoza obrazuje tempo, rytm i dynamikę rozwoju dziecka

Zapraszamy również do zapoznania się z diagnozą logopedyczną dzieci.